It's such a shame, You'll always be the one who got away

خیلی وقت پیشا می گفت: و من خوشحالم. بسیار خوشحال......و هنوز هم.از کوله بارم کم نشده. شاید من قوی تر شده ام. پی نوشت: باید هر شب روی رازی پرده بندازم که نیست...

اون روزی که یه سال از این قضیه بگذره قطعا تعجب می کنم.

تجربه نشون داده که اگر نسبت زمان شکل گیری یک ارزو یا هدف به تایم رسیدن به اون هدف، به یک هم همگرا بشه بااااز من ناراضیم! ...قطعا مشکل از ذوق من هستش، دیگه مطمئن شدم.

الان که فکر می کنم می بینم حراست دانشگاه ام بد چیزی نیستا... مثلا بعضی وقتا باعث میشه یه ادم با ارزش بیاد تو زنگدیت. ...پی نوشت: حتی اگه سلیقه ی همو تو خیلی چیزا ندونید!

اخ جون، فک کنم بالاخره واقعا افسرده شدم....اینجوری دیگه خودمو هی سرزنش نمی کنم که چرا ظاهرم مثه افسرده هاست! پی نوشت: یادم رفت چی می خواستم تو پی نوشت بنویسم!

قرصی شربتی کوفتی واسه بالا بردن افرودیت از دست رفته تو بازار هست احیانا؟؟!!

ای ساربان، یه کاری کن... یکیو می بری دیگه برنگردون لطفن!...با تشکر

اصولا اگر ادم به مرحله ای برسه که از تنهایی اصلا نترسه، احتمال اینکه راحت تر اطرافیانش رو از دست بده هم بیشتره... بالطبع.

تازگیا فهمیدم که از زندکی غیر معمولی همونقدر بدم میاد که از زندگی معمولی بدم میاد...قرینه مرینه هم نداریم.

چند سال پیش تو وبلاگ یه نفر خونده بودم: بیشتر از یدونه سکس پارتنر داشتن ته رذالت ِ!...فقط همین و می دونم.

چهار سال گذشته و هنوز سایه های پرداخت نشدنی می زنم.